Op huizen- en kadootjesjacht

We beginnen vandaag met wat dienstmededelingen. Om te beginnen heet de contractor compactor. Compacter kan ik niet corrigeren. Verder kreeg ik nogal wat opmerkingen dat het niet gemakkelijk was om een reactie op dit blog achter te laten. Vanwege het matige weer deze ochtend, heb ik me in de instellingen verdiept en als het goed is, kan iedereen die hier behoefte toe voelt, voortaan reageren. Hoop ik, want ik kan het zelf niet controleren. Wij zullen wel zien, zei blinde Lou.

Geen parken vandaag, wij stuurden Flexemans richting de communities aan de Poinciana Boulevard om ter plekke de condo’s, town houses en villas te inspecteren. Wij zijn niet de enigen die het op Cane Island goed naar de zin hebben, de zaak scoort op Tripadvisor nog steeds op nummer zes van 55 geregistreerde communities. Verder is de accomodatie nieuw, modern en vind je in alle condo’s een kingbed in de masterbedroom. Een duoblokje in de badkamer werkt tijdens de dagelijkse poetsbeurten ook wel zo efficient. Hoe prettig het hier ook toeven is, na vier keer wordt het ook wel weer eens tijd om te verkassen. Maar we willen er ook niet minder op worden gehuisvest. Kortom; allemaal overwegingen die we moeten maken voor we beslissen waar we ons in het voorjaar tijdelijk zullen vestigen. Overigens, bij die communities waar de gate niet open ging, na langzaam en dreigend op de onneembare vestingpoort te zijn afgereden, wachtten wij een ogenblikje tot er een auto met een paspoorthouder kwam, waar wij, naar voorbeeld van Alberto Stegeman, vrolijk achter aan tuften. Voor de veiligheid hoef je geen Gated Community te kiezen, maar dat wisten wij al lang. De tijd dat er een gepensioneerde nachtbraker als nachtwaker aan de poort zat, is reeds lang voorbij.

Wij kwamen, niet geheel toevallig na onze toer bij de Walmart aan de 192 uit. Als fervent aanhangers van Sinterklaas deden wij hier toch onze kerstinkopen. Wij ontvingen namelijk een uitnodiging om de kerstviering in de familiekring bij te wonen. Wij aanvaardden deze in grote dankbaarheid en dan wil je toch ook niet met lege handen komen. Bovendien is het transport van goederen deze keer nog bij de vliegticketprijs inbegrepen, dus aufgepasst, zugefasst, zoals onze deutsche freunde zeggen. De familie bestaat uit leden van 3  jaar tot en met een jaar of 93 en het was maar goed dat de Walmart zo’n uitgebreide collectie heeft.

Doordat wij ons vanmorgen bij de koffie nog te buiten waren gegaan aan een fors stuk chocoladecake met creme, welke door Pieter en Petra onder het motto Heb uw naasten lief en laten zij zich ook maar vol vreten gisteravond bij ons was afgeleverd, kregen wij pas tegen een uur of twee trek. Van de 22 kaddotjes die we nodig hadden, lagen er toen pas een stuk of 13 in de kar. Gelukkig was er een MAcDonald in de winkel, waar wij twee burgers en een coke van betrokken warna wij vrolijk verder gingen met muilezelen.

Geheel in de traditie van de Floridavakantievierders werden de aankopen thuis nog eens op bed uitgestald. Een foto ontbreekt, anders is de verrassing er af. Maar ik kan wel verklappen dat een van de grote koffers al half vol is…..

Ik zie er dan wel uit als een grote eter, maar in feite ben ik een matig mens. Na de Cake en de Burger bleek er vanavond maar weinig animo voor een voedzame maaltijd. We meldden ons voor rijst met kip bij de Japanner in de Premium Outlets. Met moeite aten wij ons bordje niet eens helemaal leeg. De Hollanders in de mall herkende je aan de snel heen en weer lopende scharrelaars die zes keer een sample bourbon chicken wilde proeven…….en dan dat zelfde kunstje bij de chinees aan de overkant uithaalden om zich vervolgens volgevreten uit de foodcourt terug te trekken. Ik was weer apetrots op onze jongens……

Wanneer morgen onze tijdelijk buurtjes Pieter en Petra huiswaarts gaan, verdedigen wij het fort hier op Cane Island weer met z’n tweetjes. Theo en Cynthia liggen al lang weer in hun eigen bedje.  Eenzaam zijn we niet, onze muziekliefhebber van een etage lager laat regelmatig even van zich horen. Dag of nacht, maakt hem niet uit. En ons uiteindelijk ook niet, want ik doe mijn oordoppen in en Lidy doet ze uit en wie doet ons dan nog wat?

Rest ons vandaag niets anders meer dan nu nog een lekker portie vers fruit tot ons te nemen alvorens wij straks het kingbed weer opzoeken. Morgen is de laatste van twee koele dagen. Wanneer het droog is, staat er gewoon weer een parkbezoek op het programma. En met die vooruitzichten zit het met de stemming in huize Teleton wel snor en als er niets verandert, dan blijft dat zeker zo.

Waarin een velletje vakkundig afgestroopt wordt en bungelende voeten de illusie bederven….

Nadat wij gisteren bij ons vertrek van Cane Island verzuimden om de trash in de contractor te mikken en we er de gehele dag mee rond hadden gereden, was ons eerste werk vanmorgen om ons van de rotzooi te ontdoen. Op dit complex staat er bij de entree (of exit, t’is maar van welke kant je het bekijkt) een vuilcontainer met een pers waarin je je huisvuil kunt dumpen. Dit noemen ze een contractor. Niks geen gezeul met een kliko en niks geen hele week wachten tot het de heren behaagt het huisvuil te komen collecteren. Hier is de afvalservice 24 uur per dag beschikbaar.

Van afval scheiden hebben ze nog nooit gehoord, alles gaat in de zelfde container. Groente- en fruitafval gaat in de electrical garbage disposal. Het is de bedoeling dat je daarbij de kraan laat lopen, zodat het pulp wordt weggespoeld. Kennelijk vinden veel mensen dat wat veel gevraagd, daarom is de disposal dikwijls defect. Die van ons maakt een lawaai alsof het gebouw ieder moment kan instorten. Ijzer op ijzer, dat voorspelt niet veel goeds. Dus mikken wij onze bananenschilletjes dagelijks in de contractor. Of we kopen het fruit, lekker decadent, geheel geschild en gesneden bij de Publix.

Vandaag stond een bezoek aan Epcot op het programma. Bij aankomst stevenden wij recht op de fastpasmachines van Sourin’ af. Wij mochten tussen half vijf en half zes terugkomen voor de vlucht. Daarna installeerden wij ons op het terras bij de fontein en meldden ons telefonisch bij Yvette en Emiel voor de externe minifloridaforummiddag. De jongelui gingen juist door de security en dank zij de foto’s van de floridaforumdag herkenden wij hen direct. Wij kwebbelden er gevieren lustig op los en met een colaatje en een koffie was het op het terras, in de zon en uit de wind, prima toeven. Ter plekke gaf een gospelgroep ook zo af en toe een lekker riedeltje weg, maar om eerlijk te zijn hebben we er niet veel aandacht aan besteed. Toen onze blazen, na een paar uurtjes naar het geklater van de fontein geluisterd te hebben, op knappen stonden, werd de zitting opgeheven. In tegenstelling tot andere forumleden die Emiel en Yvette bezocht hebben, ziet het er naar uit dat wij er zonder bekeuring van af komen…..

Met een lege blaas en een goed gevoel over de gezellige bijeenkomst wandelden wij richting Duitsland, want wij hadden wel trek in een Frankfurter mit Sauerkraut. Omdat alle stoeltjes besetzt waren en wij geen zin hadden in een staande receptie ging de Frankfurter unsere Nase vorbei en trokken wij verder naar het zelfbedieningsrestaurant bij het American Theatre. Hier scoorden wij een Turkey wrap met een bowl Chili. Klinkt veel beter dan een opgevouwen vaatdoek met sla,tomaat, knolook en brokjes kalkoen en een beker bruine bonensoep, maar het komt op hetzelfde neer. Vroeger bood dit restaurant een soort buffetje met allerhande gezonde goodies om je maaltijd een beetje op te leuken. Afgeschaft. Van de ingredienten die er nu nog aangeboden worden; uitjes en pickles, gebruikten wij de uitjes om er een dipsausje van ketchup en mayo mee te maken om onze frites in te doppen. Wij redden ons wel.

Tijdens de lunch werden wij verblijd door een aubade van het tamboer- en pijperkorps dat deze keer geen Yankeedoodledandy pijpte, maar…..kerstliedjes. Mij maakt het eigenlijk geen fluit uit wat ze pijpen, het is een leuk stukje folklore….

Aan het tafeltje naast ons deelde een couple een Turkey Leg. Er wordt wel eens gezegd dat het eten van een banaantje zeer erotisch kan zijn, dames probeer maar eens elegant en uitdagend een Turkey Leg af te kluiven. Zij ontdeed het bot met dodelijke precisie van alles wat eetbaar is. Als ik haar beroep moest raden, gokte ik op orthopedisch chirurg of uroloog. Zij verwijderde eerst voorzichtig het voorhuidje, zodat de Turkey Leg er uitzag als Moosje na zijn besnijdenis. Amputeerde daarna zorgvuldig het zachte vlees van de dij, welke zij liefdevol aan haar echtgenoot aanbood. Hij at uit haar hand. Zij zette het bot vervolgens aan haar mond om, nadat zij het velletje steeds verder had afgestroopt, alles wat eetbaar was, gulzig maar toch smaakvol van het bot af te kluiven. Op het bord restte niets dan het brandschone bot en het velletje. Vakwerk mevrouwtje, vakwerk!

Inmiddels groeide de standby rij voor de Kerstlezing van Andy Garcias anderhalf uur voor de voorstelling van vijf uur aan tot ver voorbij Italie. Wij besloten, hoe indrukwekkend deze voorstelling ook schijnt te zijn, toch te kiezen voor onze Soarin’ vlucht. Ze worden steeds schaarser, de bezoekers die nog nooit in deze attractie zijn geweest. Maar wij troffen weer vijf mannen, in leeftijd varierend van 85 tot 60, bij ons op de rij. De verrassing van de straaljager en de golfbal is er voor ons wel zo’n beetje af, maar deze veteranen genoten met volle teugen. Wij zaten overigens op de derde rij, waarbij de voeten van de bovenliggende partij hinderlijk in het beeld slingeren, hetgeen de geloofwaardigheid van de vlucht nu niet direct ten goede komt. Was het nu zo moeilijk geweest dat te voorkomen, heren en dames imagineers van Disney? Wanneer het mij lukt om op vrijwel iedere foto die ik met mij Aldicameraatje maak, de voeten van mijn vrouw onzichtbaar buiten beeld te laten verdwijnen, kunnen jullie er toch wel voor zorgen dat de voeten van de bovenburen buiten beeld bungelen tijdens deze vlucht?

Via de Publix, waar wij een kant en klare bak sla, magere Ranchdressing, wat turkenborsten en een lichte aardappelsalade kochten, want wij wilden het vanavond gezond houden, reden we op huis aan. Waar zojuist Pieter (van Petra en van de Equinox) ons nog even verblijdde met met de restanten van een losbandig etentje inclusief toetje en ijs van de Longhorns. Wij besloten de applepie direct nog even op te piepen en soldaat te maken. De chocoladetaart blijft wel tot morgenochtend goed…….

En zo, beste lezers, rest mij niets anders dan jullie te melden dat, ondanks de dalende temperaturen die voor twee frisse dagen zullen zorgen, de stemming bij ons opperbest is. En wanneer er niets verandert, dan blijft dat nog wel zo.

Morello Cherry & Iced Mint

Hoewel dankbaar voor alle leuke reacties, is het niet de bedoeling van dit vrolijke vakantieblog is om discussies op te starten, of op alle berichtjes te persoonlijk te reageren. Daar zijn fora voor. Een uitzondering maak ik voor de reactie van Arianne die reageert op mijn stukje over Seaworld. Mensen die niet willen weten wat mijn persoonlijk mening over de gratis tickets voor militairen is, slaan de eerste drie alinea gewoon even over.

Er staat nergens in mijn blog geschreven dat de gratis tickets voor de geuniformeerde medemensen zijn afgeschaft. Hoewel ik dit persoonlijk ook een uitstekende zaak zou vinden. Want waarom zouden wij meer respect moeten hebben voor militairen dan voor andere serieuze en hardwerkende beroepsbeoefenaars die voor de goede zaak zijn gewond of gevallen? Ik denk  aan glazenwassers, schoonmakers, huisschilders, brandweerlieden en metselaars die hun leven op gammele ladders en steigers in de waagschaal stellen. Beroepen waarbij je een lelijke smak kunt maken. Veel van deze ‘jongens’ lopen tijdens hun werk zwaar lichamelijk letsel op of raken blijvend gehandicapt. Die jongens zou ik ook wel een voordeeltje gunnen…Dat miltairen, zolang Seaworld deze regeling biedt, hier gebruik van maken, neem ik hen natuurlijk helemaal niet kwalijk.

Maar zouden wij werkelijk voor een hospik te velde meer respect moeten hebben dan voor een verpleger in een burgerziekenhuis? Of had Orwell toch gelijk toen hij in zijn boek 1984 schreef “Alle dieren zijn gelijk, maar sommige dieren zijn meer gelijk dan andere…” Ziehier mijn argumenten op grond waarvan ik de gratis toegangsregeling voor militairen een vreemde zaak vind, die wat mij betreft moet worden afgeschaft.

En daarom schreef ik in mijn blog dat ik blij was te merken dat de belachelijke vertoning waarbij een handjevol veteranen voor aanvang van een familievoorstelling werden toegejuicht alsof zij persoonlijk een wereldprestatie hebben geleverd, is afgeschaft. Of… ze hebben het bij Seaworld, uit respect voor mijn persoonlijke standpunt, misschien alleen die twee keer dat ik er was, niet gedaan. Ik was er bij en daar haal ik de wijsheid dus maar vandaan.. ;-).

Vandaag hadden wij, voor ons doen een drukke dag. Het ging eerst naar de Best Buy om daar de collectie fotocamera’s eens te bekijken. Daarna bezochten we de Florida Mall en op de terugweg wipten we, voor de zekerheid, want je wil toch geen koopjes missen, nog even bij de Premium Outlets aan. Tussen de middag hapten wij een heerlijke Phillysteak met alles d’r op en d’r aan weg. De jongen achter de counter begon op te noemen wat er allemaal zo niet bij dit model  werd bijgeleverd: Tomato, mushrooms, lettuce, onion…. Ik vroeg hem vriendelijk om the whole kaboodle maar op te laden, inclusief een portie Gourmet Fries, en bood hem in ruil daarvoor mijn Creditcarden de Show your Card  aan. Zoals oma zei, toen ze in de zee pieste: “ alle beetjes helpen”.

Vervolgens begon het productieproces, wat ik vanuit de rij wachtenden prima kon volgen. Een eindje verderop stonden een paar Britten die ook Gourmet Fries hadden besteld. Toen zij de frites kregen uitgereikt, snuffelden ze er eens aan, proefden er eentje, maar het prutje van bacon en gesmolten kaas stond hen kennelijk niet aan, zodat de hele bestelling werd geretourneerd. Nauwlettend zag ik er op toe dat de porties frites in de bin zouden verdwijnen. Dit bleek niet het geval; ze werden zorgvuldig opzij gezet voor de volgende liefhebbers. Maar toch niet voor Ton, die het niet prettig vindt dat anderen met hun vingers in en met hun vlak neus boven zijn frites hebben gezeten. Mijn buurman had gelukkig ook frites besteld en hij was minder kieskeurig. Of oplettend. Of assertief…. Anyway, verse Gourmet Fries en een heerlijke Philly Cheese Steak gegeten in de Foodcourt van de Florida Mall…..!

Het was de bedoeling dat wij voor een korte siesta in de namiddag even op Cane Island zouden aanmeren. Hier kwam natuurlijk niets van terecht, vooral omdat ik per ongeluk een verkeerde afslag nam en bijna in Ocala belandde…. Op de terugweg van al dat winkelen kreeg de Ford Flex flink dorst en lustten wij zelf ook wel wat. Dus stopten wij bij de pomp bij de Walmart aan de SR535 en bij de Cracker Barrel aan de 192. Voor belachelijk weinig geld gooiden we de boel snel vol, want we moesten nog naar Disney’s Hollywood Studio’s voor de dansende lichtjes van de weledele heer Osborn. Goed werk, u bent een lichtend voorbeeld voor ons allen. Nadat wij daar een uurtje hadden rondgewandeld besloten we om deze keer Fantasmic maar ongemerkt te laten passeren en op huis aan te gaan.

Verwacht van mij geen mooie plaatjes van de feestverlichting. Misschien later, wanneer wij een keuze uit de Best Buy cameracollectie hebben gemaakt, maar er schuilt beslist geen Anton Corbijn in mij dus welke camera je mij ook geeft, er wordt meesta wel iemands benen geamputeerd of er ontbreken plotsklaps andere ledematen , of zijn mond staat wagenwijd open. In het ergste geval worden mensen zelfs onthoofd……

Voor vanavond staat er nog een behandeling met Tired Leg Gel van het merk Montagne Jeunesse op het programma. Wie kent het niet? Overgehouden uit een of ander pakket geloof ik, maar onder het motto Wien wat bewaart, dien heeft wat, komt het vandaag toch maar mooi van pas! Als ik de gebruiksaanwijziging mag geloven is dit de perfecte dag om deze gel aan een nader onderzoek te onderwerpen: Our naturel morello cherry & iced mint Tired Leg Gel wil give lasting relief for tired, aching & heavy leg & feet and put the spring back in your step…….After along day on ypur feet, uplift your spirit from the toes up.

Nou zit het met de spirit in huize Teleton in de regel van huis uit best wel goed, maar het kan nooit kwaad om wat hulptroepen in te schakelen. Ben benieuwd hoe dat is, als de spirit uit je tenen komt. Wij zijn van top tot teen in opperbeste stemming en vermits hier niets verandert, blijft alles dus hetzelfde en kunnen we morgen weer prima uit de voeten.

Er zit muziek in

Voor de lezers die opgemerkt hebben dat er vrij veel tikfoutjes in het blog zitten; je hebt gelijk! Ik was zo blij dat Robert-Jan vertelde dat hij zo fijn met Live Writer werkte, dat ik het gelijk heb gedownload. Eerst thuis op de pc en toen het inderdaad een heerlijk programma bleek, ook op de mini. Op de mini staat echter de engelstalige versie. De spellingscorrector schrikt zich iedere keer rot als ik een stukje schrijf, dus het barst van de kringeltjes onder ieder woord. En dan heeft de mini ook nog eens een 12 inch scherm, dus vader ziet het allemaal niet zo scherp. De ergste dingen probeer ik er wel uit te halen, mar de spellingscorrector maakt er natuurlijk een zooitje van. Zo wordt castmember camembert en dan wordt de strekking van een verhaal lastig te volgen voor de gemiddelde lezer……

Wij zijn nu twee keer naar Seaworld geweest. De eerste keer viel ons onmiddelijk op dat het saluut aan ‘onze jongens’ was afgeschaft. We gingen er echter van uit dat dit vanwege het lage aantal bezoekers was. Zo sneu, wanneer er wordt gevraagd of de veteranen op willen staan om het applaus in ontvangst te nemen en er blijkt er geen een aanwezig te zijn.  Bij de kerstshow op zondag was het bijna volle bak en bij aanvang van de voorstelling begon ik al ongemakkelijk te worden. Niet nodig want dit controversiele nationalistische propaganda-onderdeel is gelukkig geschrapt. Herdenken en eren doen we wel op Memorial Day, maar niet bij aanvang van een gezellige familieshow. To everything there is a season, and a time to every purpose, under Heaven schreef Pete Seeger al….

Terug van weggeweest was de community singing. Tegenwoordig heet het groepskaraoke geloof ik, maar het effect is hetzelfde. Het stadium is direct sfeervol, bezoekers zijn minder aggressief en voor ons was het ook nog eens leerzaam. Want ik zing bij Deck the halls al 58 jaar lang Tralalala lalalala. Helemaal fout. Dank zij de tekst op de schermen weet ik nu dat het Fallalala moet zijn……..Ik schaam me kapot!

Bij aanvang van de Kerstshow Miracles speelde een saxofonist liedjes uit het Kerstrepertoire. Na TexMex kan alles wat mij betreft. Bovendien ben ik wel een liefhebber van de sax, opgegroeid met  Sail along, silvery moon van Billie Vaughn en daarna fan geworden van Bertus Borgers die menig Nederlandse Productie opleukte met zijn scheurende sax. Peter Koelewijn liet hem op Angeline meespelen, Bij Herman Brood speelt hij de intro van Still Believe,  om er maar een paar te noemen. Kerstliedjes op de scheurende sax, ‘t was toch even wennen. Oh, holy night, met riedeltjes van misschien wel 32ste noten en lange scheurende uithalen, ik denk dat de oude heer Gounod zich even op de andere zij in zijn graf legt.

Maar de Amerikanen gingen uit hun dak en ik kan er beter mee uit de voeten dat ze een saxofonist toejuichen dan een handvol oorlogsveteranen. Als intermezzo kwam er een gospelzangeres, een kruising tussen Mahalia Jackson en de goede oude Aretha Franklin. Ze had een geweldige strot en zette het stadium moeiteloos op zijn kop terwijl Shamu vrolijk de eerste 14 rijen natspetterde met water van krap 4 graden Celcius. De damp sloeg er van af…..zo zie ik het graag.

Voor de schaatsshow in het Bayside Stadium begon, zongen 4 vrolijke , als stationchefs verklede heren het bekende  repertoire kerstliedjes maar dan a capella. Zou dit dezelfde groep zijn die vroeger voor  The Beauty en the Beast in de preshow optrad, vroegen wij ons af? De Amerikanen waren de kerstsongs nog niet beu, want ook hier zongen ze weer naar hartelust mee. En wij ook,maar nu met de juiste tekst. Fallalala..zongen wij en keken trots in de rondte.

Vandaag belanden wij dan in Universal Studio’s waar, hoe kan het ook anders, de godganse dag kerstliedjes te horen waren. Wij in de rij voor de Blues Brothers Christmas show. Lekkere uptempo blues rock met als meesterlijke vondst de speciaal aangepaste tekst op “I’m a soul man”. Terwijl de kunstsneeuw in Delancey street neerdaalde, brulden wij uit volle borst “ I’m a Snow Man….”. Als beloning mocht ik een uurtje later weer naar deze show, want ik krijg er nooit genoeg van. I’m a soul man!

Laatste Event voor vandaag was de Macy’s Christmas parade. Hadden wij de hele dag lekker in ons shirt en short in het zonnetje gezeten, vijf minuten voor aanvang van de parade trok de lucht dicht en begon het te plenzen. Flux de poncho over ons hoofd en gewoon wachten op de parade. Al snel waren onze broeken en schoenen doorweekt van het water dat van de poncho’s afdroop. Als verzopen katten spoelden wij op Jaws 113 aan, waar toevallig onze Flex op ons stond te wachten. De verwarmde stoelen deden hun plicht en toen we bij de Publix aankwamen om wat lekkers voor de avondmaaltijd te kopen, waren wij al weer lekker opgedroogd.

Bij een bakje koffie en wat lekkers, schrijf ik mijn blogje en draaien wij nog even onze all time favourite Christmas Classic van Andy Williams. Dus ja hoor, de stemming zit er in huize Teleton nog steeds goed in en het ziet er naar uit dat dit, als er tenminste niets verandert, nog wel een paar dagen zo blijft.

Excuse me, sir

We beginnen vandaag met alle trouwe lezers die de moeite nemen ons blog te volgen vriendelijk te bedanken voor hun belangstelling. Zij die een reactie hebben achtergelaten, staan in huize Teleton natuurlijk in een extra goed blaadje, hebben een streepje voor of komen in aanmerking voor een zoen van de meester en/of juffrouw.

Meer dan 30 volgers telt het blog nu en dat is voor ons een record. Na de zesweekse voorjaarsvakantie stond de teller op 30. Nu, na een klein weekje zitten we nu al op 32 belangstellenden. Huize Teleton is in alle staten!

Wij vierden deze zondag met een rustige ochtend, keken met een schuin oog naar de film Mamamia (papperlepap, wat een draak…) hebben inmiddels een kleiner formaat Cuban Sandwiches bij de Walmart gevonden waardoor het ontbijt weer tot normale proporties is teruggebracht. Maar ook de kleine broodjes gaan graag een minuut of 5 in een oven van 375 graden etc.etc. Ook de bacon is van het menu, inmiddels bestaat het assortiment fijne vleeswaren uit Turkey. Het gebakken eitje is vervangen door een gekookte en ik moet zeggen, de exemplaren van hedenochtend zouden in een 5-sterrentent niet hebben misstaan. Niet te zacht, maar nog net genoeg stguif, zoals wij dat in Den Haag noemden, om een onsmakelijk geel restje in de mondhoeken achter te laten……

Tegen de middag verplaatsten wij ons, onder een stralend zonnetje maar nog steeds wat koeltjes, naar het Outletcentre aan de SR 535. De bedoeling was om even snel rond te neuzen om daarna bij de Premiumoutlets te lunchen en onze slag te slaan. Omdat het rondneuzen meer tijd kostte dan verwacht, werden wij ronsd half twee faluw van de trek. Dat heb je met die kleine Cuban Sandwiches…. Goede raad was duur, zouden we bij de plaatselijke horeca aanschuiven, of wipten we toch liever even naar huis voor een lite bite? Het werd het laatste.

Nog steeds geen weer om op ons balkon te zitten. Ook al omdat wij ‘op het noorden’ kijken moet dat genoegen nog een dagje wachten. Na de lunch tuften wij naar Seaworld. Door een regiefout waren we vandaag bijna naar Universal gegaan, maar dan hadden we tot volgend weekend op de Kerstshow moeten wachten. Saved by the Christmasbell!

Het parkeerterrein was behoorlijk vol en we kregen een plekje ‘ high in the lower thirties” aangewezen. Een pokkenend lopen. Dus wachtten wij even tot de parkeerwacht de ander kant op liep, startten de auto en reden naar rij 15. Hup, de Flex in zijn R van Achteruit en rustig naar het begin van de rij gereden. Recht voor de in-en uitgang.

Wij kuierden het park rond en schoven aan bij de Sesamstraat kerstvoorstelling waar wij de gemiddelde leeftijd behoorlijk omhoog jasten. Het was een vrolijke boel, met Bert en Ernie die de kerstleidjes zongen. Niemand doet overigens Bert en Ernie leuker dan onze eigen WimT Schippers en Paul Haenen, maar dat weten de amerikaanse kindertjes niet, dus die genoten volop.

We besloten de maaltijd in het zelfbedieningsrestaurant te nuttigen. Wetend dat het eigenlijk niet verantwoord is, maar vooruit. Niet vergeten extra Mayonaise en ketchup mee te nemen om de Cuban Sandwiches op smaak te brengen! Er speelde een duo TexMex Kerstliedjes. Hij was denk ik Tex, zij Mex. Hij speelde gitaar en accordeon (nee niet tegelijk…) en zij speelde de fiddle. Of ik nog verzoeknummers had…. Beleefd vroeg ik of “ It’s the most wonderful time” op het repertoire stond. Helaas Mex vond het wel een hele goede keuze, maar ze konden het niet spelen. Nou doet u mij dan maar Felice Navidad…..

De avondshow bestond uit Miracles, een kunststschaatsprogramma  waarin wij tevergeefs naar onze Sjoukje uitkeken en een vuurwerkshow. Geweldig allemaal maar nog veel leuker was het kijken naar de mensen. Wat een zenuwlijers zijn er toch. Voor mij zat een man met twee camera’s tegelijk die een zoeker zo groot als een flinke flatscreen hadden. Zjjn handen gingen steeds hoger in de lucht, mijn zicht op de show werd steeds kleiner. Excuse me, sir…..wilt u zo vriendelijk zijn uw camara’s voor uw eigen hoofd te houden in plaats van voor de mijne? Even dreigde de gezellige kerststemming om te slaan….

En zo hadden wij een heerlijke avond, die wij zo afsluiten met een gezonde portie fruit uit de bekende bakjes van de Publix. Volgens het weerbericht staan er morgen zeven zonnen, kan de korte box weer aan de kont en vertrekken wij alsnog richting Universal Studio’s. Je begrijpt wel dat de stemming er hier lekker in zit en als er niets verandert, blijft dat lekker zo.

Rustige intocht op Cane Island

Inmiddels is Sinterklaas vannacht om vijf uur plaatselijke tijd per helicopter op Cane Island aangekomen. Eenvoudig, zoals hij van nature is, zonder toeters en bellen. Maar wel met een uitgekiend low profile marketingprogramma, om de naamsbekendheid te stimuleren. Voor de rest zal de Sint het hier de komende tijd van mond-tot-mond-reclame moeten hebben.  Marketingdeskundigen geven de sympatieke kindervriend een uitstekende kans om de harten van de amerikaanse kindertjes te winnen. De Sint is mediageniek, charmant, vriendelijk en welbespraakt en hij moet het  opnemen tegen een knorrige, morsige, contactgestoorde en ijskoude Kerstman met een zeer beperkte woordenschat (verder dan Hohoho komt ‘ie volgens mij niet) Kortom de Kerstman is niet bepaald het prototype van een kindervriend.

Net als onze koningin, bewaart Sint controversieel nieuws het liefst voor buitenlandse reizen. Zo deelde hij hier mee dat de hulpsinterklazen als gevolg van de recessie, na goed overleg met de BVHS, allemaal ontslagen zijn. Er zijn geen exorbitante bonussen uitgekeerd; zij kregen slechts een houten handdruk die bestond uit een zak chocolademuntjes en een chocoladesigaar uit eigen doos.  Sint runt de tent voortaan met zijn tweelingbroer. Ze delen de garderobe, hebben dezelfde baardgroei en schoenmaat en rijden, als hobby, graag Concours Huppekee met Amerigo. Sint komt voortaan zelf op nationale tv, zijn broer doet de commercielen.

Vanmorgen zaten de heren samen, onder het genot van een sigaartje, aan de rand van het zwembad, in het zonnetje uit te rusten van de vermoeiende periode. De tweelingbroer is wat schuw en probeerde weg te duiken, maar wij hadden hem nog net op de foto.......De heren hebben gevraagd of wij hen in de komende periode verder met rust willen laten. In ruil hiervoor gaven zij toestemming voor de publicatie van deze foto en doen zij jullie allemaal de vrolijke vakantiegroeten. Waarvan akte!

Saturday, in the park…..

Wij aten gisteren bij de Macaroni Grill, hier vlak om de hoek. De naam van de tent deed eigenlijk niet veel goeds vermoeden en ook aan de buitenkant zag het er niet erg aanlokkelijk uit, zodat wij er al minstens twee jaar twijfelend voor bij rijden. Het is echter  een aanrader, we hebben er heerlijk gegeten. De bediening was prettig en het restaurant, hoewel het een erg grote zaal is, toch wel sfeervol.

Bij het lezen van de berichtjes en blogs las ik vanmorgen tot mijn verbazing dat wij hier dwars door een spannende aflevering van Miami Vice, compleet met helicopters, zwaailichten en veel manschappen, zijn heen geslapen. Midden in de nacht en een kabaal van hebikjoudaar, maar niks gemerkt hoor. Maar wel klagen over een malloot die z’n geluidsinstallatie per ongeluk ‘s nachts een beetje hard zet.

Vanmorgen deden wij de zaterdagse boodschapjes bij de Publix en de Walmart. Hoewel er in de winkels hier in de buurt veel toeristen komen, is het ook leuk om te zien hoe de locals hun boodschappen doen. Ongelooflijk, wat en volle karren. En dan ijzerenheinig in “onze’ rij gaan staan waar je eigenlijk alleen maar met 20 or less items kunt afrekenen. Het cijfermatig inzicht van de gemiddelde Amerikaan schijnt nogal laag te zijn en dat wordt hiermee weer eens bevestigd.

Wij aten tussen de middag een lekker eigenbereid boodje met ei, kalkoen, kaas en tomaat, opgeleukt met een sliertje mayonaise uit een sachet dat we bij de MAcDonalds hadden meegekregen toen we daar onze thirdpounder soldaat maakten. Daarna gingen we op pad naar het Magic Kingdom om daar de Optocht der Optochten te gaan zien. De enige echte Kerstoptocht die alle andere Kerstoptochten overbodig zou moeten maken. De moeder aller Parades, dat wilden wij ook wel eens zien.

Buiten aangekomen spotten wij de Ford van Pieter en Petra op de parkeerplaats. Ook een Black Beauty en dan bedoel ik natuurlijk de auto …… Tijd dus om even een schop tegen de deur te gaan geven om in een miniminimeeting heel even bij te praten. Het zou jammer zijn als je twee weken in hetzelfde appartementencomplex zit, zonder elkaar te begroeten. Wij werden onmiddelijk uitgenodigd binnen te komen en hebben even wat gezellig bijgebabbeld. Altijd leuk, net als de toevallige ontmoeting met Theo en Cynthia, eerder deze week. Ben benieuwd of we nog meer bekenden van de forums tegenkomen.

Ook Pieter en Petra waren van plan de Parade te gaan bewonderen, maar de kans dat je elkaar daar tegen het lijf loopt is maar klein. Op het parkeerterrein Daisy 34 kwam Pieter juist achter ons aangereden….Met zijn viertjes lieten we ons met de monorail naar het Kingdom rijden. Daarna gingen wij ieder ons eigen weg.

Nog maar net in het park en het zonnetje brak al door. Warm was het nog niet, maar het zag er al een stuk gezelliger uit. Wij konden ons niet herinneren dat we ooit op zo een drukke dag in MK waren geweest. Als je de keuze hebt, pik je natuurlijk de rustige dagen uit. Wij moesten dan ook wat behendigheid opdoen in het ontwijken van de strollers, rolstoelen en electroracewagens. Ongelooflijk hoe weinig controle de bestuurders over deze vervoermiddelen hebben. Met ieder twee geschaafde hielen strompelden wij Mickey’s Philharmic voor de tweede keer deze week binnen. Volle bak, maar we hoefden weer niet lang te wachten. Het kleine grut vermaakte zich prima met deze 3Dfilm. Zij lachten om heel andere grapjes dan de volwassenen waar wij meestal bij in de zaal ziten. Een clubje kleintjes dat voor ons zat en zich bescheurde toen Donald aan het eind van de film door een muur achter ons werd geschoten, wees ons er vriendelijk op dat we achter ons moesten kijken. Hoewel wij zelf zo langzamerhand wel in deze film zouden kunnen meespelen, keken wij beleefd over onze schouders om naar de spartelende beentjes van Donald te kijken. Wij deden de jeugd daar een groot plezier mee en zij waren zeer tevreden met zichzelf omdat zij die twee oude taarten de ontknoping van de film hadden uitgelegd. Wij lieten het lekker zo.

Zo nu en dan behendig wegspringend voor naderend rollend materieel met grut, gehandicapte medemensen of gewoon aanstellers die misschien gemakkelijk zouden kunnen lopen, maar die het zo wel goed vinden, bereikten wij Frontierland. Met een warme bak pleur namen wij plaats op een van de terrasjes, in afwachting van The Parade.  Het kan zijn dat wij het niet goed hebben begrepen, maar deze parade was wel lollig, maar niet speciaal. Neemt niet weg dat wij, zeker omdat we de Parades al lange tijd figuurlijk aan ons neus voorbij hadden laten gaan, een leuke middag hadden.

Vooral het wachten op de parade levert altijd weer leuke tafereeltjes op. Radeloze vaders zijn tot het laatste moment op zoek zijn naar het geschiktste plekje voor hun kroost. Wanneer hij dan de gedroomde plek gevonden denkt te hebben (Vader glundert dan meestal van oor tot oor en je ziet hem denken: “wat een wonder dat zo’n mooie plek nu juist voor mijn gezin nog helemaal vrij is, de kinderen mogen wel trots zijn op zo’n vader..!”) en het hele huishouden met bekers, dekens, statieven en popcorn is geinstalleerd, wordt hij wreed uit zijn droom ontwaakt door een castmemeber die hem en zijn hele hofhouding wegstuurt, omdat het niet de bedoeling is dat publiek juist daar gaat staan. Have a magical day sir, en nu opzouten…..

Na afloop van de parade sloten wij gezellig aan bij de stoet en liepen we het gehele parcours, netjes in de maat achter de praalwagens aan. In de Mainstreet aangekomen, nam Lidy gewoontegetrouw de eerste afslag de winkeltjes in. Zelf liep ik achter de muziek aan, tot ik voor de derde keer vandaag, Pieter en Petra aan de kant zag staan. We kewbbelden nog even wat en toen ik uiteindelijk aan het eind van Mainstreet aankwam, stond Lidy mij al op te wachten.

Voor wij met de boot en de tram bij de auto waren, kregen wij het, hoewel we behoorlijk dik aangekeled waren, toch wat frisjes. In de Flex zocht ik naar het knopje om de ruiten wat sneller te ontwasemen. Ik vond ook nog twee knopjes waarmee je de electrische stoelverwarming trapsgewijs kunt instellen. Wij gingen voor de full trottle…heerlijk warm leder aan de koude bips, dat hebben wij thuis niet!

Onderweg spraken wij af dat we, mits er een plekje om te parkeren was, een superslechte junkfoodmaaltijd bij de Checkers in The Old Town zouden nemen. De kans op een parkeerplek is op zaterdagavond gering, maar het moest zo wezen. Ik ging eerst maar even de frites met chili en kaas en bacon, waar het ons om te doen was, halen. Indien nodig konden we later dan nog wel een burger nemen. In een behaaglijk warme auto vraten wij onze vingers op bij de verschrikkelijk ongezonde, maar o, zo lekker fritesvarIatie. Van een Burger eten kwam het niet meer….het was wel welletjes zo.

Omdat de temperatuur inmiddels weer was gedaald naar 52 graden Fahrenheit (nog geen 13 Celcius als ik het goed heb), zochten wij het warme appartement op Cane Island op. Morgen wordt het weer een beetje warmer, blijft het droog en hebben wij een bezoek aan Universal gepland.

Omdat daar de Blues Brothers Christmasshow te zien is, en wij reikhalzend uitkijken naar de intocht van SInt Nikolaas op Cane Island, later dit weekend, zit de stemming in huize Teleton er prima in, en als er niets verandert, dan blijft dat zeker zo.

Kijken, kijken, niet kopen en The Last Post

Na de zondvloed die wij hier in mei over ons heen hebben gekregen, kregen we vandaag weer eens de volle laag. Voor de mensen die in de veronderstelling leven dat er hier alleen maar forse buien van een uurtje in de middag vallen misschien een tegenvaller; het kan hier ook langdurig grijs, donker en nat zijn. Vooral als wij er zijn, de laatste tijd. Maar we zullen het wel verdiend hebben….

Gewapend met plu en poncho  tuften wij de International Drive  af, richting Pr1me Outlets. Voor de optimisten die denken dat je hier met gemak met het openbaar vervoer kunt reizen: Ik heb ze weer gezien, de stumpers die als verzopen katten bij de bushaltes staan te wachten. Misschien blijven ze met hun kapotgewaaide plu’s nog wel een beetje droog van het hemelwater. Tegen de boeggolven van de door de plassen scheurende auto’s is echter geen kruid gewassen. Je ziet ze tevergeefs wegduiken voor de snel naderende modderstroom. Als katten schudden ze zich een beetje uit. Wat waren wij heden blij dat we lekker in onze Flex zaten. Een heerlijke kar om mee door de plassen en potholes te rijden. Glibberden we met de Town and Country Chrysler onder deze omstandigheden alle kanten op, deze Ford blijft koersvast, wat er ook gebeurd.

Doel van de dag was om van de nood een deugd te maken. Slecht weer, dus shoppen leukt de dag een beetje op. Met onze Zeeuwsche achtergrond gaan wij natuurlijk niet zo maar onze zuurverdiende centjes uitgeven. Eerst kijken en vergelijken…. Is de handel schaars, bijvoorbeeld doordat het polootje, jumpertje, vestje of bloesje in de gewenste kleur of maat uitverkocht dreigt te raken, dan strijken wij ons hart over ons met de creditcard gevulde hand.

Onze lunch bestond uit de onvolprezen  footlong van de Subways aangevuld met een frisje en een zakje appelpartjes. Vanwege de Cuban Sandwiche, die ook hedenochtend weer prima smaakte (je weet wel oven op 375 graden etc.etc.) konden wij het gemakkelijk met een exemplaar af, we lieten hem volladen met al het heerlijks dat de firma Subway te bieden heeft en ik hoefde niet eens te vragen of ze het broodje (nou ja, broodje….) in twee stukken wilden snijden. Service van de zaak.

Zoals bekend is het Pr1me Outletcenter voor een groot gedeelte niet overdekt. Wij deden dus pluutje op, pluutje af. De poncho’s bleven in de tas. Na de lunch klaarde het zowaar een beetje op, wij verwachten elk ogenblik een stralende zon. Helaas won Pluvius het vandaag van de Zonnegod, wiens naam me nu even niet te binnen wil schieten  en  kwam de regen weer met bakken uit de loodgrijze hemel.

Op naar de Premium Outlets. Zelfde winkels, zelfde polootjes, jumpertjes, vestjes en bloesjes, maar ja, toch maar even de shops langs, nu we er toch zijn. Veel gekocht is er nog niet, maar de stellingen zijn betrokken en tijdens het volgende shoprondje zullen we spijkers met koppen slaan. Voor de zekerheid gaan we nog wel eerst even naar de Florida Mall, dus daarover later meer.

Na al dat geslenter, kwam, (hoe moet ik dat nu diplomatiek brengen, veel lezers lezen dit blog immers tijdens het ontijt of bij de koffie) er een signaal van moeder natuur dat de laatse fase van de spijsvertering was aangebroken. Of, zoals ze in Den Haag zo keurig zeggen: er kwam een onverwachte fax uit Darmstad binnen. Een favoriet onderwerp, dat de oudgedienden wel kennen, maar waar je toch iedere vakantie weer mee te maken krijgt. Gelukkig zijn de openbare sanitaire voorzieningen hier perfect. Al is het altijd weer even wennen om er gebruik van te maken. Om te beginnen is daar de hindernis van de automatische flusher. De eerste keer zag ik de papieren pleebril (for your protection), nadat ik het onheilspellende geluid van de automaat die het toilet doorspoelt net iets te laat opmerkte, voorbij glijden. De tweede poging lukte het beter, zodat ik min of meer ontspannen kon plaats nemen.

Dan moet je altijd even het gebrek aan privacy  zien te overwinnen. Voor de nieuwkomers; de wanden van de toiletten steken gemiddeld een centimeter of 30 boven de vloer uit, zodat je ruim zicht hebt op de voeten van de buurman, mits deze niet bedekt zijn met zijn afgestroopte broek. Naast mij deed een man met schoenmaat 46  (zijn broek hing kennelijk op zijn knieen) een poging om de Last Post te blazen. Dat leidt af. Gelukkig klonken er vrolijke kerstliedjes om de ergste bijgeluiden die uit de andere 9 toiletten opstegen, wat te overstemmen. Ik vond “ It’s the most wonderfull time of the year” wel een toepasselijk deuntje. Happy Holidays!

De toiletten waren voorzien van het soort toiletpapier waarvan met de beste wil van de wereld geen bruikbaar envelopje te vouwen is. Gelukkig weet ik sinds kort, doordat een behulpzame  vader zijn zoontje instructie gaf bij het afvegen van de billen op een soortgelijk openbaar toilet, dat the american way of wiping your ass geschiedt door het maken van een propje (een prop mag ook) toiletpapier waarmee de schoonmaakhandeling dan wordt verricht, zal ik maar zeggen. Het is maar een weet….

Bij thuiskomst bleek dat de mobiele internetverstrekker helaas vertrokken was. Waarschijnlijk was het een passant op het RV-park dat aan Cane Island grenst. Geen connectie meer dus. Gelukkig had ik wel de Motorola driver gedownload en wonder boven wonder heb ik de zaak aan elkaar geknoopt gekregen. Erg leuk om te merken dat de hulp letterlijk uit alle kanten tevoorschijn kwam. Iedereen die zijn tips, bestanden, drivers, aansluiting, laptop en/of  router ter beschikking wilde stellen, hartelijk dank!

En dan is het voor jullie in Holland vandaag nog de blijde dag. Hopelijk rijdt de Sint jullie huisje niet voorbij en wordt je verblijd met dat wat je graag wil. Liefst nog een lollig gedicht en en kekke surprise erbij en dan kan de kunstkerstboom van zolder worden gehaald. Exit Sinterklaas. Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat hij direct op 6 december naar Florida vliegt. Geen gedoe met de boot maar lekker Economy Plus, zodat hij met gemak zijn tabbert en zijn staf kwijt kan. Het schijnt dat hij voor twee personen een heerlijke condo op Cane Island geboekt heeft.

Wij zijn  in ieder geval van plan hem hartelijk welkom te heten en zijn bovendien benieuwd wie hij bij zich heeft. En zo komt het dat, ondanks de kou (soms was het maar net 12 graden vandaag) en de nattigheid, de stemming in huize Teleton er best nog goed inzit. En zeker als het weer verandert en de temperaturen weer een beetje oplopen, blijft dat zeker zo.

Waarin wij het er lekker van nemen en Sint in Disney opduikt

Wij nemen er vandaag eens lekker ons gemak van. Hoewel de dag al onverwacht vroeg begon omdat iemand om vier uur in de ochtend per ongeluk de volumeknop van zijn geluidsinstallatie vol opendraaide. Waarschijnlijk is de zatlap direct daarna zelf in slaap gevallen, dus zaten wij al vroeg met de gebakken peren. Wanneer betrokken buurman nu nog een aangename smaak van muziek had, was ik er nog wel overheen gekomen. Ik meende echter iets van de Kaiserchiefs of zo te herkennen. Niet mijn kopje thee en al helemaal niet met een slaperig hoofd. Gelukkig kwam de familieverpakking oordopjes die wij dit voorjaar ter bestrijding van de kikkerterreur op Cane Island hadden gekocht, nu goed van pas zodat ik de slaap weer snel kon vatten.

Rond half acht werd ik volautomatisch wakker. Het was nu doodstil. Luidruchtig volk houdt in de regel niet van vroeg opstaan, zullen we maar zeggen. Snel de mini aangesloten om te zien of de illegale internetverbinding nog open stond. Perfect, de signaalsterkte was nu zelfs goed. De Hollansche buren op dit complex hadden al vriendelijk aangeboden om bij hen te komen internetten, maar deze oplossing is dan wel  erg illegaal maar ook erg gemakkelijk.

De gisteren al aangekondigde Cuban Sandwiches werden met liefde bereid en met smaak opgepeuzeld. De achterstallige mail en berichtjes op het Blog en de diverse fora werden doorgenoemen, we skypten een beetje met het thuisfront en zo vloog de morgen voorbij. De weersverwachting was ruk maar het klaarde lekker op. Rond een uur of elf vertrokken wij naar het Magic Kingdom. Vanwege de investering in Annual Tickets komt het bezoek aan Mickeys Very Merry Christmasparty te vervallen. Een mens kan per slot van rekening niet alles hebben.

De opnamen voor het kerstprogramma van ABC waren in vole gang. Wij kenden de band niet, maar ze zongen een gezellig Kerstliedje. Het publiek werd meerdere malen gevraagd om luid te applaudiseren. Wel ja, al wij voor “onze jongens”  klappen, waarom dan niet voor “onze band”? Als beloning zong de band hetzelfde liedje nog drie keer. Toen hadden wij dit onderdeel wel gezien, Ben Zwaan, die ons via zijn forum al had geinformeerd, had gelijk. Deze opnames waren niet zo boeiend. Zaterdag gaan we terug voor de superparade.

Wij besloten een beetje door het park te gaan zappen. Het was niet bijzonder druk dus bij een aantal attracties zoals de Pirates en Mickey’s Philharmonic konden we zo doorlopen. We hebben ook de Presidenten bewonderd, dat was een tijd geleden. Rond een uur of kwart over vier lieten wij ons overvaren en bracht de tram ons naar Minney, rij 43 waar de wimpel op de Zwarte Flex, al heen en al weer waaiend, op ons wachtte.Ik zie hem al staan...

De maaltijd nuttigden wij bij Longhorns. Het was ons eerste bezoek en voor herhaling vatbaar. Net toen wij de broek op vreethaak wilden zetten, tikte een vriendelijke man mij op de schouder. Het bleek dat Theo en Cynthia aan het tafeltje achter ons waren aangeschoven. Doordat de wimpel van Sinterklaas fier op onze Flex wappert, waren zij al een beetje gewaarschuwd dat wij “in the house” waren. Wij hebben gezellig tijdens een korte minimeeting even bijgepraat. Leuk dat je door een Forum eigenlijk al een band met elkaar hebt, zonder dat je elkaar kent. Wellicht komen we nog meer Forumleden tegen, gezellig!

Tot slot van deze aflevering, die verder nergens over gaat omdat wij nu eens geen wilde of spannende avonturen beleefd hebben, nog een kleine fotorapportage van wat wij in het Magic Kingdom zagen. In de strijd om de gunst van de kinderen is Sinterklaas daar kennelijk een charmeoffensief begonnen.  Aan zijn naamsbekendheid wordt in ieder geval flink gewerkt. Terwijl wij vandaag door het Magic Kingdom liepen, zijn we zijn afbeelding toch een flink aantal keren tegengekomen. Ter plekke maakten wij deze bijzondere foto’s die we de trouwe lezers niet willen onthouden.

Sint en Piet, nog wat schuchter tussen de kerstversiering….

Hier al wat brutaler, under new management….

Als de nood hoog is, zijn SInt en Piet nabij……

Hoort wie splasht daar kinderen…..

Sint staat graag in the picture

Donald wil er nog niet veel mee te maken hebben….

Maar Mickey lijkt het allemaal prima te vinden, kiekeboe…...

Wat heeft Sinterklaas met Florida voor? Zal hij zich hier vestigen of komt er alleen een inkoopafdeling vanwege de gunstige dollarkoers? Wij vinden het leuk om de ontwikkelingen te volgen. Dat brengt de stemming er goed in en als er niets verandert, zal dat nog wel een poosje zo blijven in huize Teleton.

Welcome to the club

Op Cane Island is het, naar onze begrippen, een drukte van belang. Het is inmiddels een echte gated community geworden. Er was altijd al een gate, maar die stond gewoon de hele dag open. De poort is gesloten. Nu wordt je verzocht om langzaam tot aan de poort op te rijden en….sesam opent zich. Dat geeft pas een veilig gevoel……

De appartementen worden nu ook voor permanente lease aangeboden, als ik de borden en posters mag geloven, woon je hier bijna voor niets of zoals de Hagenees zegt, voor een scheet en drie knikkers. Dit trekt wel een ander publiek aan dan toeristen. Je zoiet nu wat meer krakkemikkige autos op het terrein, er lopen mensen met hondjes en het is wat rumoeriger in ons portiek. Zo hebben wij een buurman die erg trots is op zijn geluidsinstallatie. Het moet wel een aardige vent zijn, die zijn geluk graag met anderen ddelt want hij zet expres de balkondeur open om ook anderen het in genot van zijn apparatuur te laten delen. Buiten hoor je het goed, eenmaal binnen hoor ik er niets meer van.

Dan is er ook nog buurman Johnny Guitar Watson. Hij heeft in ieder geval een gitaar en een behoorlijke versterker. Spelen kan hij niet, maar hij probeert het tenminste. Live muziek on the propertie, altijd gezellig! Hij probeert volgens mij het loopje van Smoke on the water van Deep Purple te spelen maar brent er niets van terecht. Die zoekt wel een andere hobby, als het maar geen drumstel wordt.

Hoe mooi de appartementen hier ook zijn, wij houden, voor het geval de toestand hier verslechterd, onze ogen en oren goed open voor nieuwe opportunities.

In het voorjaar staat de volgende reis gepland. Gezien het vrij grote aantal  bezoeken aan Disney in verband met de artiesten die tijdens de Kerstshows en het Flower and Garden Festival op zullen treden, zijn wij vandaag toegetreden to de eliteclub van Annual Pasaport Members. Het castmember dat ons vandaag de tickets verkocht vroeg wel drie keer of wij toch echt een annual pass wilden kopen. Maar toen hij door kreeg dat wij precies wisten wat we wilden, was het zaakje zo gepiept en werden wij hartelijk welkom geheten in de familie van Annual Passport Members.

Om dat te vieren marcheerden wij schielijk naar de Earl of Sandwich om een broodje te kopen. Meer mensen waren op- dit idee gekomen dus besloten wij om dan toch maar terug te lopen naar de Mac waar wij kennismaakten met de nieuwe Angus thirdpounder. Het betere werk zullen we maar zeggen en omdat wij slechts een lichte lunch in gedachten hadden, hebben wij deze joekel maar gedeeld.

Vervolgens flux met de Ford Flex naar de Walmart voor de dagelijkse boodschapjes. Wij vonden gelukkig de Cubaanse broodjes weer; vijf minuutjes in de oven op 375 graden en smullen maar meneertje, morgenochtend. Bacon bakken, eitje in de pan, handje gemalen kaas erover en een tomaatje voor de gezond, zullen we maar zeggen. Voor bij de koffie kozen wij deze keer voor peanut butter fudge. Kan je je geen buil aan vallen en voor de zoetekauwen een echte aanrader.

In de middag even achter de mini. Ik vond een onbeschermd mobiel netwerk. Het signaal is low, de snelheid nog lager maar het werkt. Dus ook maar even bij Motorola de driver voor het modem opgeduikeld en gedownload. Nog steeds wil het kreng niet met de modem praten, maar we kunnen even vooruit. Zolang de mobiele onderdakverlener hier in de buurt blijft.

Na de Sirloin steak en de Lemon trout bij Cracker Barrel trokken wij naar Celebration om de plaatsrelijke sneeuwbuien te doorstaan. De plaatselijk middenstand had de winkelstraat opgeleukt, de terassen waren vol en de winkels leeg…althans er waren geen kopende klanten. Het treintje dat je door de verlichte straatjes van Celebration voerde en de pittoreske paard en wagens reden af en aan. Als geboren Hagenaar weet ik dat de paarden, zodra ze een koets in beweging moeten zetten, onmiddelijk gebruik maken van de permanente vergunning om op straat te schijten. Onschuldige Hagenaars banjeren, nadat de koningin met haar gevolg door de Haagse dreven heeft gereden net zo lang door de paardenmest tot deze geheel in de schoenzolen is verdwenen. Angstig betrad ik het parcours dat door de Celebrationpaarden werd gelopen. Geen vuiltje aan de schoen, daar kan onze koniklijke familie nog een puntje aan zuigen. En Sinterklaas ook, want wat de schimmel Amerigo dit jaar weer in de stad heeft achtergelaten lag lekker op het midden van het voetgangersgebied en beslist niet in een of andere hoek.

Nu we het toch over Sinterklaas hebben, ik let er nu wat beter op en ik krijg toch sterk de indruk dat Sinterklaas hier echt wat meer bekendheid aan het krijgen is. Hoog tijd dat de hegemonie van de Kerstman eindelijk een halt wordt toegeroepen. Hohoho… Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat de Sint ernstig overweegt zich permanent in Florida te vestigen. Spanje is toch al een beetje te toeristisch voor hem geworden en sinds de afschaffing van de peseta is hij op zoek naar een land met zwakke valuta. Turkije zou voor de hand liggen, maar gezien de koers van de dollar zou het best eens kunnen zijn dat hij voor de sunshine state kiest. Welcome to the club, Sinterklaas!

 

Hoewel het hier nu een partijtje begint te onweren en er een tornadowatch voor de regio is afgegeven, zit de stemming er in huize Teleton tot nu toe prima in. En wanneer er niets verandert, blijft dat zeker zo.

Zo heerlijk rustig, ja, ja……

In Washington liepen we wat vertraging op. “ Give or take, ten minutes” maakte de baliemedewerker ons wijs en het werd een uur. Naast ons was het vliegtuig naar LA vijf minuten eerder dan gepland vertrokken. Hijgende reizigers die hierdoor hun aansluiting misten, zorgden voor een aantrekklijk tijdverdrijf.

De vlucht naar Orlando verliep probleemloos en toen we bij de carroussel aankwamen, hobbelden onze drie koffers  ons al tegemoet. Voor het eerst sinds jaren liepen we samen naar de Alamo counter. De medewerker stond in de Holiday-mode. “U wilt zeker geen upgrade?” Geeft u mij dan uw creditcard maar en uw rijbewijs. Binnen een paar minuten waren we op weg naar de overkant om onze Equinox te halen. We meldden ons, volgens de instructies, bij de peoplegreeter die ons naar de rij SUV’s bracht. Er was een flink aanbod Jeeps, Toyota’s, Nissans en Kia’s. Wij gingen voor de Nissan vanwege de treeplankjes. We laadden de koffers in, stelden de spiegels af en de Tomtom in en draaiden de contactsleutel om. Service soon……We besloten de spullen even in de Nissan te laten en controleerde de volgende. Service soon….. De Toyota RAV 4 dan? Deze viel toch wel klein uit en toen werd er een zwarte Ford Flex binnengereden. Bingo, leren bekleding, 7 zitplaatsen, electrisch bedienbare stoelen en een antenne voor de tulp. Dit was ‘m!

Wat een bakbeest. En wat een feest om in te rijden. De enveloppe opgehaald bij hotelbeds, de boodschapjes gedaan bij de Publix en toen op weg naar Cane Island. De sleutel zat in het kastje en we troffen een prima appartement met twee slaapkamers, twee flatscreens en twee badkamers. Een internetaansluiting is provided, het balkon ligt op het noorden en we kijken op de vijver en het zwembad. Een portiek verder ontdekten we de Ford van Pieter en Petra, dank zij de lintjes. Theo en Cynthia zitten daar ook.

Omdat er een koufrontje nadert, besloten we gisteren meteen van het warme weer te profiteren, Nadat we heerlijk hadden geslapen en de koffers haden uitgepakt, trokken we een middagje naar Seaworld. Het was er heerlijk rustig. En zo hebben wij het graag. Je begrijpt dat de vakantiestemming er hier in huize Teleton weer lekker inzit en als er niets verandert, dan blijft dat zo!

To serve and protect

Na een uur of zes vliegen waren John en zijn moeder in opperste staat van paraatheid. Moeder sprak Jonh nu aan met Jonathan . De commando’s werden korter: Stop, sit, be still……. Verblind door moederliefde schonk zij alle aandacht aan de baby en bleef ze volwassen gedrag van haar zoon eisen. De jongen was kansloos tegen zijn moeder, maar hij bleef het proberen. “ You’re really going to regret this Mum” klonk het meerdere malen en ik vroeg me af van wie hij deze taal had geleerd. Na weer een smekend commando van Mum klonk het “ You are really going to pay for this Mum”. Ik wist dat het nu oorlog was.

Jonathan begon, in een uiterste poging om aandacht van zijn moeder te krijgen, hetzelfde gedrag als zijn zusje te vertonen. In plaats van te praten begon hij te brabbelen. Net als de baby maakte hij huilgeluidjes om de aandacht op zich te vestigen. Het was hartverscheurend. Ik ben erg van de liedjes, dus flitste de tekst uit Military Madness van Graham Nash door mijn hoofd: The army had my father, and my mother was having me….Military madness, was killing our country, so much sadness, comes over me…….

Arme Jonathan. Hij pakte de rammelaar van zijn zusje en begon een lange sambasessie. Moeder reageerde niet meer. Steeds harder sloeg de jongen met de sambabal en hij ontdekte dat er nog meer herrie ontstond als hij op de tafeltjes sloeg. Helaas voor ons, zitten deze aan onze stoel vast. En hier raakten wij ongewild betrokken bij dit drama. Moeder pakte de rammelaar af. Geen nood, dacht Jonathan en vervolgde de drumsessie op het tafeltje met zijn handen. Het duurde en duurde. Moeder reageerde niet en ik wist dat Jonathan niet meer zou stoppen voor hij eindelijk aandacht kreeg…..Het was voor hem er op of er onder.

Goede raad was duur. Een vredesmissie was zinloos. Wij Europeanen weten dat je je maar beter niet met buitenlandse aangelegenheden kunt bemoeien. Tevergeefs wachtte ik nog een poosje tot de stewardessen een onderhandelingspoging zouden starten. Zij keken wel linker uit en ….de andere kant op. Toen vond ik het tijd om eens op te staan om te zien wat er nu precies allemaal aan de hand was. Moeder lag  met de ogen gesloten schuin in haar stoel, haar arm waarop het hoofdje van de baby rustte, stak half in het gangpad. Zij had zich nu letterlijk van haar zoon afgekeerd. Jonathan ging als een wildeman tekeer en sloeg met de vlakke handen op het tafeltje en schopte tegen de wand van het vliegtuig. Hij merkte mij wel op, maar leek me niet te zien.

Ik schraapte mijn keel en sprak de moeder aan. “Excuse me….” Ik hurkte in het gangpad zodat ik zo zacht mogelijk met haar kon praten en ik haar bovendien recht in de ogen kon kijken. Ik vertelde dat ik begreep dat het lastig is om zo’n reis met twee kinderen te maken. Het is begrijpelijk is dat kinderen zich gaan vervelen en dat ze een beetje herrie maken. Mijn punt is dat er grenzen zijn en dat de moeder die moet aangeven. Dus mevrouw, wat gaat u de komende uren doen om er voor te zorgen dat uw zoon een beetje rustig blijft en in ieder geval onze stoel niet meer als drumstel zal gebruiken?

De jonge Gene Krupa was gestopt met herrie maken en luisterde naar het gesprek.  Moeder ontplofte bijna. Hoe ik het in mijn hoofd haalde...,Ik had toch zeker wel gehoord dat zij de jongen de hele reis had gecorrigeerd? Zij kon er dus verder niks aan doen.  “Nou mevrouw” , sputterde ik tegen, “er zijn meer kinderen aan boord en die ouders lukt het wel om ze zoet te houden”. Moeder speelde haar troefkaart uit. “Maar de andere kinderen hadden vast en zeker geen pddn”. Of ik wel wist hoe erg dat was en zij was nu moe en wilde alleen maar dat de vliegreis voorbij was.

Ik besloot om niet verder in discussie te gaan nadat ik mijn punt had gemaakt. Het was ondertussen in de naaste omgeving angstig stil geworden. Niemand wilde bij het conflict betrokken raken. Ik realiseerde me dat ik het risico liep dat de meute zich tegen mij zou keren.

Ik stond op. De jongen leunde achterover in zijn stoel en leek langs mij heen te kijken. Ik maakte toch het bekende shhhh gebaar met de wijsvinger op de lippen en gaf hem een  knipoog  en twee thumbs up voor ik weer ging zitten.

De rest van de reis heeft hij zo af en toe nog wel een riedeltje op zijn sambabal gespeeld maar hij was absoluut niet meer zo onhandelbaar en luidruchtig. Mum ging hem weer John noemen en was eindelijk gestopt met hem constant te corrigeren. Goed zo Mum, dacht ik, nu nog af een toe eens een welgemeend compliment, daar zal het ventje van opknappen.

Over pddn en aanverwante afwijkingen die onder het autismespectrum vallen, kan ik vanuit zeer nabije ervaring wel een beetje meepraten. Ik snap de moedeloosheid van de ouders en de eenzaamheid van het kind veel beter dan Mum vermoedde. Maar dat wil niet zeggen dat ik me maar alles van een eenzaam klein ventje  en een machteloze, moedeloze moeder aan hoef te laten leunen.

Bij aankomst in Washington vroeg de stewardess of we soms even wilden applaudisseren voor “onze jongens” die op deze vlucht aan boord waren. Al “onze jongens”  vlogen in burger, behalve Jonathan. Die had van zijn ouders een camouflagepak  aan gekregen. De tekst “Little soldier” zou moeten helpen om van hem een flinke jongen te maken. Ik zou zeggen, geef hem een witte jas en een stethoscoop, dan kan hij op een constructieve en vreedzame manier inhoud geven aan de slogan “To serve and protect” .

Over poepluiers en natte broeken

John is met zijn moeder en zijn kleine zusje Stephany op weg naar huis. Ze wonen in Amerika. Daddy is in Brussel achtergebleven. He’s in the military. Wij weten dat omdat we achter hen stonden bij het inchecken. John is zo verdrietig dat hij zijn verhaal bij de securitymanager op Zaventem vertelt en wij luistern ongewild mee. Het ventje is gekleed in een mini militair uniform, op zijn rug staat: Little Soldier.  Hier worden wij droevig van. Eenmaal in het vliegtuig blijken ze achter ons te zitten. John is een jaar of vijf, zijn zusje  zuigeling en Mum is op van de zenuwen,

Ze zitten met zijn drietjes op twee stoelen, economy plus, dat dan gelukkig wel, maar het past niet. Mum moppert op Grandad die de verkeerde stoelen heeft gereserveerd en op Dad die het gezin alleen op reis laat gaan. John doet zijn best om Mum behulpzaam te zijn, maar het lukt hem niet zo goed, logisch als je vijf bent. Dit komt hem om de anderhalve minuut op een reprimande te staan. “ Stop that, John”. Wat hij precies moet stoppen is ons niet duidelijk omdat wij gelukkig geen ogen in ons achterhoofd hebben. “ Stop that, John”, klinkt het weer, maar op een toon die je wel in films hoort waarin overrijpe meisjes dat tegen hun vriendje zuchten als ze voor het eerst tussen de lakens terecht komen. Logisch dat John gewoon doorgaat met wat hij niet zou moeten doen.

Tijd voor een schone luier. “ Oh Mum, that’s disgusting”, rapporteert John. Wij geloven hem graag, de luchtbehandeling in een 777 mag dan een beetje rumoer maken maar het werkt prima….. Moeder maakt er wanhopig kreunende geluidjes bij en moddert maar wat aan in de beperkte ruimte. “ Oh my gosh, oh, my goodness, you’re a stinky baby….” kirt ze, net zo lang tot het kennelijk gelukt is de baby te verschonen. Baby zet het op een brullen. “ Yes I know”, kraait moeder en wij moeten aan Sybil Fawlty denken, vooral als ze deze zin een keer of twintig herhaalt. Mum prepareert een flessje van water en poeder dat Dad plichtsgetrouw bij de security had aangemeld. Baby moduleert en probeert of ze de hoge C al kan halen. “Yes I know” roept Mum en schakelt over op de koetsjiekoetsjietaal.  Dit alles gaat met het nodige gebonk tegen onze rugleuningen gepaard, dus wij zijn ook blij dat de klus is geklaard. Hopelijk wordt het weer even rustig. Dat had je gedacht. John vraagt nu om de tien minuten hoe ver het nog is naar Washington. Mum wil er liever niet aan herinnerd worden en verzucht dat het nog een very long time flying is. Wij geloven haar.

Jonh krijgt een aanval van liefde en gaat luidkeels slaapliedjes voor zijn zusje zingen. Mum zingt ontroerend vals mee. Kennelijk dreigt de baby in slaap te vallen en in plaats van de natuur zijn gang te laten gaan, begint Mum weer klikkende geluidjes te maken. Nou ja geluidjes, Flipper is er niks bij. “ Stop that, John”. klinkt het achter ons en de baby kraait het uit van plezier. Zoud hij haar in de lucht gooien? Even is het stil.

De vlucht verloopt verder vrij smoothly. Tijd om even de benen te strekken en even te controleren of ik nog een jongetje ben. Tijdens de plas belanden we in een flinke luchtzak hetgeen het richten niet ten goede komt. De broek blijft gelukkig gespaard, de bril dient even te worden afgenomen.

Ik neem weer plaats. John wordt nu per halve minuut gecorrigeerd: “ Stop that, John”.  Eigenlkijk is nog steeds niet duidelijk wat er nu precies moet stoppen, maar Mum heeft de handen vol aan de baby en schenkt nauwelijks aandacht aan John. Die gaandeweg steeds recalcitranter begint te worden. Mum dreigt zijn gedrag aan zijn vader te rapporteren.Dat helpt want John is nu al een kwartiertje rustig. Hij staat ons nu een dan aandachtig in het gangpad te bestuderen terwijl Mum de zoveelste luier verschoont. Wij voelen ons bekeken maar zoeken verder geen contact. Dit zou nu een mooi moent vvor moeder zijn: “stop that, John. Maar ze laat hem ongemoeid nar ons staren. Vader kan in dit jonge gezin niet gemist worden. Of Dad nu op het NAVO hoofdkwartier in Brussel rapporten uitwerkt, of dat hij uitgezonden wordt naar een ver een stoffig land, maakt ons helemaal niks uit. Mijn mening over de military is onveranderd: Afschaffen die hap. Er komt niets dan ellende van.

wordt vervolgd.

Ibis is wat Ibis is; Ibis is Ibis

De zondag voor vertrek verloopt zoals gebruikelijk rustig. Alle telefoontjes zijn afgehandeld, dus wij pakken ongestoord de koffers in. We eten thuis nog warm en rijden binnen een uurtje naar Brussel. TomTom zet ons zonder problemen bij het Ibis hotel af en we parkeren de auto recht tegenover de halte van de shuttlebus. Zoals bekend hou ik van mijn gemak, dus laten we de koffers voor Orlando lekker in de auto.

Een klein koffertje met de benodigdheden voor de overnachting gaat mee naar boven. Daar kunnen morgen op Zaventem ook onze jacks nog in. Verder hebben we ieder een rijdende rugzak als handbagage.

Ibis is wat Ibis is; Ibis is Ibis. Eenvoudig maar doeltreffend. Het bed was hard maar zeker niet onprettig. Voor een airporthotel was het erg rustig, het gezellige gebrom van de de vliegtuigen waar we bij van der Valk wel van kunnen genieten, ontbreekt hier volledig. Verder was de kamer schoon hoewel we nu weten dat het kamermeisje de boel met de handdoeken af schijnt te nemen. Althans, zo verklaren wij het fenomeen van de op het plafond aanwezige schaamharen van, zo op het eerste gezicht, mediterrane afkomst.

De volgende ochtend eten we de meegebrachte krentenbol op en nemen we de shuttlebus van even voor half negen. We rijden langs een wirwar van weggetjes naar Zaventem. Eenmaal langs de slagbomen maakt de chauffeur de gebruikelijke backlottoer over het luchthaventerrein. Wat een armoedige toestand hier, sorry Belgische lezers. Maar ja, jullie hebben weer het voorzitterschap van Europa in de wacht gesleept….We weten nu dat er, op wat scherpe hobbels en diepe kuilen na, geen speciale verrassingen te verwachten zijn maar zijn toch blij als we bij de aankomsthal arriveren. Qua milieu hoe je niet in Brussel te zijn, het busstation roept herinneringen op aan onze busstatios van twintig jaar geleden, heerlijk die dieseldampen.

Het inchecken begint na negenen, dus worden wij gevraagd om ons in een rij op te stellen in afwachting van de securitycheck. Omdat wij al ingechecked zijn, mogen wij vooraan in de bagdrop rij gaan staan. De controle begint. Na verloop van tijd komt een van de mannen van de veiligheidsdienst ons vragen wat wij daar staan te doen. Awel, leggen wij uit…. Ja, maar dat was niet de bedoeling….Even vreesden wij dat we achter in de inmiddels aangegroeide rij mochten aansluiten. Dat viel mee. Voor ons was een Nederlands stel van vier personen die bij het inchecken voor nogal wat oponthoud zorgden. Misschien kwam het doordat er drie hun rollator mee wilden nemen, wij weten het niet. Het schoot in ieder geval niet erg op. 

Uiteindelijk werden wij, tussen de bedrijven door, door de juffrouw van de eerste klasse in drie minuten ingecheckt.

Gewapend met onze twee mobiele rugzakken slenterden wij naar de volgende hobbel. De security check. Met alle zakken leeg en een afzakkende broek wegens het ontbreken van de broodnodige riem stapte ik zelfverzekerd op de controle poort af. Luid piepend kwam er een eind aan mijn zelfbewuste houding.

Brussel is maar een klein vliegveld. Wanneer er een vent van bijna 2 meter gevraagd wordt om zich met de armen wijd en de benen in spreidstand te laten fouileren, kan er geen hond meer door. Kleine Jappanners probeerden onder mijn armen door te duiken, maar toen ik ze, op commando naar beneden deed om mijn schouders en nek te laten controleren, had ik toch bijna twee dames uit het land van de rijzende zon onthoofd.

Eenmaal in de vertrekhal smaakte het ontbijt van broodjes en koffie uitstekend. Wij kuierden op ons gemakje naar onze gate waar wij stipt op tijd vertrokken. Onthoud het vrienden van de Floridavakantie, als je met een 777 vliegt; rij 21 stoel H en J. De vrolijke vakantievoeten, van Ton en Lidy.

 

All my bags are packed, I’m ready to go…..

Aangestoken door de mooie verhalen van Pieter, Petra, Theo en Cynthia die inmiddels al op Cane Island zijn aangekomen, staan wij inmiddels ook aardig in de afreismode. “I’m leaving on a jetplane” zingt het in mijn hoofd en mijn liefje vliegt met mij mee. Wat wil je nog meer?

Onze ‘voorgangers’ hebben nogal wat moeite moeten doen om het appartement binnen te komen omdat er problemen met de sleutelkluisjes of sleutels waren. Beiden meldden dat ze geholpen werden door een medewerker van security. Wij vinden het prima om te horen dat er nu kennelijk  iemand ‘s avond surveilleert. Uiteindelijk hebben ze, in mijn ogen, de hoofdprijs met een driekamercondo met uitzicht op het zwembad en de vijver.

De voorbereidingen gaan er bij ons rustig aan toe. Wij hoeven vandaag geen Sinterklaasinkopen te doen, hoeven ook de werkmails niet meer af te melden en de kleine voorbereidende klusjes zijn gebeurd, dus hebben we alle tijd om de laatste stofzuiger door het huis en een borstel door de pot te slingeren. Morgen nog een klein swiffertje voor de frissigheid, voor we in de loop van de middag naar Brussel afreizen, want moeder de vrouw laat de boel graag proper achter….. Straks mogen de twee koffers naar beneden komen die we morgenochtend zullen vullen. Da’s wel wat anders dan de woeste berichten over de gezonde vakantiestress bij Forumlid Chanti and company, maar die reizen ook nog eens met een peutertje.

Nu aan vrijwel alle formaliteiten is voldaan, is het wachten nog op het inchecken bij United maar dat kan pas 24 uur voor vertrek. Voor de onderhandelingen met onze vrienden van Alamo zijn we tot de tanden toe gewapend. Wij reizen met een verklaring van de dokter waarin staat dat wij allergisch zijn voor het merk Kia, dus ons kan niets gebeuren.

Vanavond wacht ons nog een (hopelijk) leuke voorstelling in de schouwburg van Alex Klaassen. De kerstkaarten zijn geschreven, de tuin is winterklaar, de gastank van onze koffiekleurige Franse dame is gevuld en de beurzen zijn afgeladen met Amerikaanse muntjes en biljetjes. Nooit vergeet ik immers meer die keer dat ik, na een stief halfuurtje hongerig wachten in een lange rij op het vliegveld van Chicago een burger bij de Mac bestelde en de man een vies gezicht trok toen ik met mijn slaperige hoofd met euro’s betaalde…..Dat zal ons in ieder geval niet meer gebeuren. Rest mij nog een verzoekje voor de trouwe lezers; vanaf 6 december is het, om in de stemming te komen, het verplicht om tijdens het lezen van het blog naar de muziek van Andy Williams te luisteren. Tot die tijd voert Sinterklaas op dit blog de boventoon….o, kom er eens kijken wat we nu weer allemaal meemaken!

De stemming zit er, zoals gebruikelijk vlak voor de vakantie, goed in in huize Teleton. Wanneer er niets verandert, zal dat ongetwijfeld zo blijven. Wij houden jullie op de hoogte!